Oro har, mugimendu iraultzaileentzat, biolentzia herrikoi antolatua beharrezkoa eta eraginkorra jo izan da helburuak lortzeko eta jendeen eskubideak bermatzeko. Gerrillak, ekintza armatuak eta sabotajeak, kale borrokak… estrategien zutabe nagusiak izan dira, koherentziaren demostrazioak eta emantzipaziorako praktikak.