Euskal Herriak bere askatasun nazional eta sozialerako eginiko borroka luzean bi izan dira eskuratu ditugun ikasgai nagusiak. Lehena, askapenerako sortzen ditugun egiturak tresnak direla, ez helburuak. Eta bigarrena, askapen prozesua benetan korapilatsua izanik, ezin dugula egitura eta bide bakarretik burutu, zer esanik ez, geure buruari jarri diogun helburua euskal errepublika sozialista sortzea bada.

Pasa den apirilaren 22an milaka euskaltzale mobilizatu ziren Baionako karriketan "euskarak bizi behar du" lelopean. Azken inkesta soziolinguistikoa atera ondotik eta Euskararen Erakunde Publikoaren audita egitekotan delarik, hizkuntza politika publikoa bidegurutze batean aurkitzen da.

Europako hainbat estatutan hizkuntza-lurraldetasunaren printzipioa aspalditik dago indarrean. Estatu horietan bi egoera bereizten dira: eremu elebakarrarena, non lurraldeak hizkuntza ofizial bakarra ezarria duen eta eremu elebidunarena, norbanakoen eskubideak bermatzen dituena.

Artikulu hau lehenik zuzen.eus webgunean argitaratua izan da.

Naziogintza elkarteko kide dira Edurne Alegria, Luken Etxabe eta Josu Albero. Duela bost urte sortu zen elkartea, 30en bat kide ari dira lanean bertan eta kezkatuta daude Euskal Herrian ikusten duten desnazionalizazio prozesuarekin. Urtarrilean bi mintegi egin zituzten Azpeitian eta Urruñan, eta elkartetik haragoko hainbat pertsona bildu zituzten euskal nazioak egun bizi duen egoeraz gogoeta egiteko.

Kontuan izanik kapitalismoa kapitalozenoa [antropozenoa deitua ere[1]] bihurtu dela, gizateriarentzat suposatzen duen arriskuarekin (zeinak miseria eta hondamendia gehienentzat sortzeaz gain lurra eta gizakiaren arteko metabolismo oreka galtzen ari den), gure burua iraultzailetzat dugunok ez dugu lan makala konprenitzeko zergatik gizarteak ez duen ikusten egoerari buelta emateko beharrik; edo, beste modura esanda, horren soluziobidea izan daiteken iraultza eko-sozialista gauzatzeko konbentzimendurik.