Naziogintza elkarteko kide dira Edurne Alegria, Luken Etxabe eta Josu Albero. Duela bost urte sortu zen elkartea, 30en bat kide ari dira lanean bertan eta kezkatuta daude Euskal Herrian ikusten duten desnazionalizazio prozesuarekin. Urtarrilean bi mintegi egin zituzten Azpeitian eta Urruñan, eta elkartetik haragoko hainbat pertsona bildu zituzten euskal nazioak egun bizi duen egoeraz gogoeta egiteko.

Kontuan izanik kapitalismoa kapitalozenoa [antropozenoa deitua ere[1]] bihurtu dela, gizateriarentzat suposatzen duen arriskuarekin (zeinak miseria eta hondamendia gehienentzat sortzeaz gain lurra eta gizakiaren arteko metabolismo oreka galtzen ari den), gure burua iraultzailetzat dugunok ez dugu lan makala konprenitzeko zergatik gizarteak ez duen ikusten egoerari buelta emateko beharrik; edo, beste modura esanda, horren soluziobidea izan daiteken iraultza eko-sozialista gauzatzeko konbentzimendurik.

Euskal nazioak gure nortasunaren muina ukitzen du. Gure herriaren, Euskal Herriaren izana, existentzia bera interpelatu egiten du, gure izaera indibidual eta kolektiboa baldintzatuz. Julen Zabalo irakasleak artikulu luzea eman du argitara oraintsu, “Naziogintza berriaz” titulupean. Artikuluan dioena, nire ustez, ez da zuzena, ez da justua, ez da bidezkoa. Gure herriaren nazio antolaketa premiari kalte handia egiten dio.

Gai horri buruz beste bi artikulu :

• Nazio eraikuntza eta langileria, etorkinak barne
• Euskal Herria, nazioa al da? Hobe ezetz, Herria baikara !

Orai arte erretreta erreformaren kontra intersindikalak Frantzia mailan antolaturiko hitzorduak, bost mobilizazio egun, horietako 4 greba deialdiari lotuak, kausituak izan dira eta martxoaren 7rako greba jarraikiaren mehatxua ere plazaratu du. Hots indar erakustaldiak biderkatu ondoren, konfrontazio maila igotzeko prest dela emaiten du.

Borroka prozesu berean parte hartzen duen neurrian bihurtzen da langileria klase nazionala, edo nahi bada, bat egiten du eraikuntza nazionalaren egitasmoarekin